Storythai

เปิดเรียนแล้ว รู้สึกดีกว่าอยู่บ้านเฉยๆแหะ
ทั้งที่ความจริง น่าจะชอบอยู่บ้านมากกว่าใช่มะ
แต่รู้สึกการได้ออกไปเรียน มันเหมือนใส่อะไรลงในชีวิต
การอยู่บ้านเฉยๆ มันก็เหมือนปล่อยชีวิตให้ถดถอยไปอ่ะ

จะว่าไปช่วงนี้อากาศร้อนรุนแรงเนาะ
ก็ชอบที่ฝนไม่ตก แต่อากาศแบบนี้ผิวไหม้หมดเลย
พูดเรื่องผิวแล้วก็ลองมานึกๆดู
ตั้งแต่เด็กก็มีแต่คนชมว่าผิวสวย หน้าใสอะไรแบบนั้น
จนเป็นพวกไม่รักษาผิวตัวเองเลย
ตรงกันข้ามกับผม มีแต่คนบอกผมฟู
ก็เลยทำทุกวิถีทางที่จะทำให้ทรงผมมันลีบๆลง

แล้วพอมาขับรถอ่ะ นานๆเข้าแขนดำปี๋
คือ พอเอามาเทียบกับขา หรือหน้าแล้วแบบคนละสีไปเลย
ช่วงนี้ก็เลยพยายามหมั่นทาครีมที่แขน
เพราะรู้สึกว่ามันชักจะคล้ำเกินไปแล้ว

เมื่อก่อนอ่ะ เป็นคนอาบน้ำเร็ว ทำอะไรเร็วมาก
เดี๋ยวนี้ อาบน้ำก็ต้องเอาฟองน้ำขัด
ถ้าสระผมก็ต้องเป่า ต้องหนีบ
ทาครีม ใส่-ถอดคอนแทค แล้วยังต้องทายาที่มืออีก
หรือถ้าเป็นตอนออกจากบ้านก็ต้องแต่งหน้า
โอย... กว่าจะออกไปไหนหรือจะนอนแต่ละที เหนื่อย
ไอ้การรักสวยรักงามมันลำบากอย่างนี้นี่เอง
แต่ก็... ไม่รู้สิ หลังๆมานี่ก็มีคนชมว่าดูสวยขึ้นนะ
คือ รู้ว่าไม่ได้สวย แต่หมายถึงว่าดูดีขึ้น

เมื่อวานเปิดเทอมวันแรกไปหาเซนเซ
เซนเซก็ sugoi kirei~
ก็ได้แต่อาริกาโตว...กันไป
ซึ่งก็มานั่งคิดว่า ต้องแต่งหน้านั่นแหละถึงจะมีคนชม
วันไหนไม่แต่ง โดนคนทักกว่าไปทำอะไรมาหน้าโทรมทู้กที
ทั้งที่เมื่อก่อนไม่แต่งก็ไม่เห็นมีใครทักเลย
เหนื่อยเนาะ พอเปลี่ยนตัวเองไปแล้วก็ไม่สามารถเปลี่ยนกลับได้

แล้วยิ่งพ่อคุณไมค์ มาแกล้งแซวอีกนะ หึหึ
เอาเหอะ จะหน้าแบบไหนไปก็เหมือนกัน